Bir anı ve Yorumlar

Şimdi Kurt Cobain'in bir yazısı ile ilgili bir yazı yazacaktım..

Aklıma hiçbirşey gelmedi. Oyüzden size bir anımı anlatacağım.. Gerçi

ben daha kaç yaşımdayım ki? Daha ne yaşamış olabilirim? Sıradan bir

ergenim öyle değil mi? Tam olarak öyle zaten yazılarımı özel kılan

şeyde bu.. Küçümsüyorlar ardından okuduklarında benim yazılarım

olduğuna inanmıyorlar bile. İşte Başlıyorum... Yine;

Bu sizin için ne ifade eder hiçbir fikrim yok gerçi ama konum aşk

olacak bu sefer. Yıl 2005 yada 2006 olsa gerek. Ilk kez aşık olmuştum.

Ozamanlarda yazılar yazardım, gerçi ne kadar yazıdan sayılırsa artık

küçük balık ve robot hikayeleri yazardım. Hep aynı tema, hep gelecek

zaman... Geleceğime çok düşkündüm o zamanlar. acaba gelecekte ne

olacaktım? aşık olabilecek miydim? evlenecek miydim? güzel bir okul

kazanacak mıydım? ailemle mi olacaktım? belkide annemle babam

barışırlardı? sonsuza kadar mutlu bile yaşayabilirdik hatta!

öğretmenlerim ne kadar değişik bir çocuk, derslere dikkatini verebilse

mükemmel olacak.. falan diyip duruyorlardı. Klasik özel çocuk muamelesi.

Ve o zamanlar gözümde herkes aynıydı. Geride oturup seyrederdim ve

eninde sonunda istediklerimi yaparlardı.. ağlamazdım, sızlamazdım..

onlar yapardı. Ve sonra... Sınıfımıza bir kız ve çocuk geldi. Kız diğer

kızlar gibi değildi. Gerçi bütün kızlar farklıdır ama o kız bir başka

farklıydı.. benim gibiydi, öğretmenler ailesine benzer şeyler

söylüyordu. onunda ailesi ayrıydı.. Bakışları benim gibi temkinliydi. Ne

en havalılarla takılırdı nede en eziklerle.. Ben hep eziklerin yanında

olmuşumdur ve havalılara doğuştan gelen bir nefret duymuşumdur. Onun

benimle takılması çok garibime gitmişti.. Gerçi o zamanlar gerçektende

küçüktüm. İlk başta onun en yakın arkadaşı gibiydim, ardından hiç

yapmadığım şeyler yapmaya başladım. Çoğu insan bunlara serserilik falan

der.. Mesela beraber dersleri asıyorduk. bizim okulumuzda bu imkansıza

yakındır. anlaşıp serbest kıyafetle geliyorduk okula.. hocalarla falan

dalga geçiyorduk. bir dolu kuralı çiğniyorduk. Benim gözümde bir

tanrıça gibi olmuştu. Git gide değerli bir hal alıyordu. O yıl içinde

şehir dışına bir gezi yapıldı.. nereye hatırlayamıyorum sanırım

Çanakkale'ydi. O kız dışında herkes onu nasıl gördüğümün farkındaydı

dolayısıyla artık açılmamın zamanı gelmişti.. Daha hiç yapmadığım

birşeydi bu. herzaman içimde yaşamıştım duygularımı.. Ya beni redderse

diyordum, ya benden nefret ederse? Çocukluk işte. bir dolu insan bana

cesaret verdi o gün.. anneme söyleyip bir kolye aldım. çantasının

üzerine koydum ve onu sevdiğimi karaladım.. o akşam beni aradı. Ve

işte! ilk sevgilim! Nasılda mutluydum.. Dünyalar benimdi.. Herşeyi

yapabilirdim artık! Ben diğerlerinden daha öndeydim çünkü. hayata 1-0

galip başlamıştım.. Sevgilim vardıı! Ertesi gün okula büyük bir

sevinçle gittim.. Utançtan birbirimizin yüzüne bakamıyorduk. bilmiyorum

belkide onunda ilk sevgilisi bendim.. ama sanmam. ve ardından.. Çok

kısa bir zaman sonra. Bitii... nasıl bittiğini bile hatırlamıyorum.

sanırım o sahneden binlerce kez kaçtım. hiç yaşamadım.. isminden

kaçtım, o renk göz gördüğümde bile korkuyordum.. 1-0 galip başlamıştım

şuan skor tahtası yoktu bile ortada.. Bütün neşe nerdeydi? neden böyle

olmuştu? ne hata yapmıştım? ben yapmış olmalıydım çünkü o mükemmeldi..

hata yapamazdı. Evet evet kesin benim hatamdı.. Kendimden

tiksiniyordum.. acaba onu üzecek ne yapmıştım! tam bir piçtim! Öyle bir

meleğe nasıl yapabilmiştim..? Ve sonra.. ilk okul hayatım kafamdan

tamamen silindi.. ilk okulu hatırlayamıyordum.. 1-2-3-4. sınıfları

hatırlayabiliyordum ama kalanı yoktu.. Lise başladı. Yeni bir şehir

yeni bir başlangıç olmalıydı.! Bunun için gelmiştim zaten! Yoksa ben

gelmemiş miydim? Getirilmiş miydim? Neden ben seçemiyordum ne

yapacağımı..? anlayamıyordum! ben özeldim ya.. Saf çocuk.. Yaralı

çocuk.. Korunmaya ihtiyaç duyan çocuk.. insanlardan bana neydi ki?

güçlü olacaktım.. Yeni bir başlangıç vardı işte önümde..

Ve işte bu başlangıcıda bu hale gelmek için harcadım.. O saf çocuğu

kalbimin derinliklerindeki sığ sularda boğdum ilk olarak.. ardından

aşka olan inancım yavaş yavaş solgunlaşmaya başladı. insanların nasıl

olduğunu farkettim.. Nefretle yanmaya başladım.. İnsanlar beni

kullanmıştı! Kullanıyorlardı.! Nasıl yaparlardı.. Bir zaman sonra iyi

insanlar etrafımdan kaçınmaya başladı, ilk başta neden olduğunu

anlayamadım.. Sonra yavaş yavaş çevrem oluşmaya başladı.. diğer

insanlar tarafından korku ve uzak durma ihtiyacı ile bakılan insanlar

ggelmeye başladı. Bana destek olmaya başladılar.. İnsanlar bizden

korkuyordu.. ne saçma! sonra biz ve onlar oldu.. Biz onlar gibi

değildik.. Neden olmalıydık ki? onlar kurbandı. gitgide kendimi

kaybetmeye başladım.. O insanlarda gitgide değişiyordu.

Olgunlaşıyorlardı. O çocukluk kayboluyordu.. O sırada bulunduğum

çevreden o kadar memnundum ki! kimse bize yaklaşmıyordu.. arada sırada

yalnızlık bastırıyordu gerçi ama çevremdeki herkes yazı yazar ve aşık

olurdu dolayısıyla dertleşerek giderebiliyorduk bunları.. Şuana kadar

bunların hepsini okuduysan gerçektende beni merak ediyor olmalısın fakat

sona yaklaştık. Kısa bir son bu..

Aşık oldum.. Çevremdeki herkesten farklı birisine.. Öyle bir aşık

oldum ki dağlar taşlar şaşıp kalırdı.. O önceki sevgililerimin tersine

onun için ölmemi istemiyordu.. Yaşamalıydım. Benden hiçbirşey

istemiyordu.. Yalnızca biraz anlayış.. Daha öncede aşık olmuştum. hemde

defalarca.. ama hiç onun kadar temiz olmamışlardı. Ona bir isim koydum

"Celeste" dedim.. beni düzeltmesini seyrettim.. Ve yardımcı oldum..

Yaralı kısımlarımı onarmasını seyrettim. benimle beraber yazı yazıyordu

oda arada sırada.. Hiç bana yazı yazdımı bilmiyorum.. sanmam. yada

beni tam olarak sevdimi? seviyor mu? bilmiyorum.. Ergenliğimden daha

sıyrılamadığımı ve her duyguyu aşk sandığımı biliyorum, farkındayım..

belkide buda öyledir. ama öyleyse bile umurumda değil.. belkide

platoniktir.. öyleyse bile umurumda değil. O gidecek.. Benim yılda 5

kez falan görebileceğim bir yere.. fakat bir yılın ardından onun

yanında olacağım.. belki beni ister belkide istemez bilmiyorum.. Hiç

bir zaman bana tam bir yanıt vermedi.. Verip veremeyeceğinide

bilmiyorum. Benim için üzüldüğünü söyleyen insanlar var.. Benim için

üzülüyorlar ve bunu bana söylüyorlar.. Onlara acıyorum. Çünkü ben

gerçek duygular içinde dansederken onlar yalnızca hüzün ile dans

ediyorlar... belki beni birgün anlayabilirler ve belki benim

hissettiğim şeyleri yaşayabilirler.. Fakat o güne dek; Elveda dostlar..

A.A