İntihar

İnsan yaşamının son saniyesine dek cesur olabilir yalnızca.

Ve o saniyeden sonraysa küskündür; yaşama,aşka, sevene, sevilenlere..

Belki, diye mırıldanır çocuk.. Belki.. Aşkın geride bıraktığı her yara iyileşecektir varlığın kararlı ellerinde, nefret dolu, aşk dolu ellerinde..

Uçurumlara olan aşk.. Ne gerçek nede yalan..

Kollarını açıp kendini bırakırken damlayan yaş: Sevinç göz yaşı...

Rüzgar kollarını arkaya itmeye çalışınca hissedilen sevinç.

Sana değer verdiğini gösterebilen bir varlık var..

Nasılda çekiştirir seni, "Hayır! Gitme! Bırakma dünyayı!" diye.

Nasılda korku çığlıkları atar kulaklarına..

Evet, Değerlisin..

**

Elimdeki silahı dayadım kafama, amaç nemiydi?

Zaten olmayan beynimi patlatmak tabi ki..

Göz yaşı yanağımdan aşağı süzülürken, bütün korkularıma gülümsedim..

Tetiği çektim.. Ve seyrettim düşüşümü..

Garipti, kan yok.. Saçmaydı, amaç yok..

Ve bir anda her şey geri sarıldı, beni bu noktaya getiren gözleri gördüğüm o ana dek geri sarıldı..

Ve yine.. O hatayı yine yaptım,

Elimdeki silahı ona doğrultup tetiği çekmek yerine,

Seyrettim yalnızca..

[A.A]