Katilin

Biliyor musunuz, artık sıkıldım.. Kaybetmekten. Sürekli kafamda

dönen bir kelime var... tek kaybedemediğim şey belkide... Şimdi

heyecanla bekliyor olmalısın, Sen falan dememi... Hayır..

Hayat işte... Öğrenmemiş olarak kalmak için neleri vermezdim ki...

Belki bir dakika için, bir saat.. birgün... ne bileyim ne kadar

olursa... Yeterki saf geçirebileyim.. seni görmeden mesela... seni

görmeden bir kaç dakika önce. bir dakika diyelim. sana sormadan önce...

Sen kimsin? diye sormuştum ya..

Neden sordum ki? Gözlerini görünce dayanamadım. Sormalıydım... İçimden yükseldi bu bir çift kelime.

Bazen yağmurda dolaştığımda bana kızardın ya... Yada bir bira

içtiğimde... Hani daha yeni, demiştin ya.. Eğer o birayı içersen

telefonuna cevap vermem . Üzgünüm... Ben o birayı çoktan içmiştim... Ne

farkedecekti ki, hangi alkol bu yarayı kapatabilir... hangi kelime

gözlerimi örtebilir... hangi bakış beni hayata döndürebilir....

Hangisi? Sen yokken vücudum uyuşsa ne fark eder? Sen yokken edilmiş

avutucu bir iki kelime... Söyle bana ne fark eder? Ve Hangi bakış

tabutumu açabilir?

**

Ve ardından kız kafasını kaldırdı... Yaşlarını elinin tersi ile sildi, gözlerini çattı...

Tabut mu? Ne birası... Ne sözü... Sende kelimelerinin arasına avuçlar dolusu keşkeler serpiştirenlerden misin?

Kelime derken, Sana karşı edilmiş kaç kelimem vardı ki... Sen kimsin

dediğinde yuttuğum o kelimeleri duymalıydın... Hepsi senin suçun! evet

evet senin suçun... Katilin demiştim, duymadın mı? bu kelimeleri

yazarken bir yandan da mırıldanıyorum... Duymadıysan, kulak kabart

bak...

Katilin...

A.A