Gitmek

Git sözcüğünü herzaman sevmişimdir zaten... O kadar doğal gelir ki

kulağa.. Bu kısacık sözcük aşk gibi zorlama değildir. Bu kadar

acıtmasıda doğallığındandır zaten. Dilden bu denli kolay dökülmesi hem

dinleyeni yıkar, hem söyleyeni. Herkesin içinde bir gün gidecek o özel

kişi hazırdır. Bazılarında hiç gelmemiştir bile. Yalnızca arada sırada

bir iki kelime ile geleceğini vaat etmiştir. O bazıları ise öyle bir

umutlanmıştır ki.. Ve gelmeden giden o kişi onları öyle bir yıkar ki...

Eve, onunla satlerce hiç sıkılmadan mesajlaştığı o yere, odasına

kapatırlar kendilerini.. Insanlara gülmeye devam ederler gerçi, hatta

eskisinden dahada fazla gülerler.. Ama içten ölüdürler artık.. Yalnız

kaldıklarında acaba o şunu söylediğinde öyle demek yerine başka birşey

deseydim ne olurdu diye düşünürler.. Hep giydikleri deli gömleğinin

düğümleri çözülmüştür artık. Ama kan ile katılaşmış gömleği

çıkaramazlar. Şu askerdeki kılıç gibi, temiz yüzlü, enerjik gençler

gibi.. Komutan soyun der, soyunamazlar.. Korkarlar.. vücudundaki onca

jilet yarasını göstermekten korkarlar.. Bu bazıları sinemaya bile o deli

gömleğinin içinde giderler, yeni insanlarla buluşmaya o deli

gömleğinin içinde giderler.. Kimsenin elini tutamazlar çünkü bağlıdır

artık elleri.. Farketmezler. Ve hakkıyla gidenler vardır tabi.. Önce

gelip sonra gidenler. Deli gömleklerini kurbanlarına kendi elleriyle

giydirenler. Gelipte gidenler yani... Onlar kendi parçalarını geride

bırakanlardır.. virüs gibi.. giderler ama gitmezler. Sonunda gitmesi

için yalvarırsın. "Git !" dersin.. hala seninledirler.. Tam olarak

gitmeye korkarlar.. Sürekli elveda derler. Ama gidemezler.. Hani demiş

ya şair; "Gitmekle gidilmiyor ki...Gitmekle gitmiş olamazsın; gönlün

kalır, aklın kalır, anıların kalır..."

Peki sen, sayın okur, Nesin?

Giden mi kalan mı?

A.A